Introductie

In de hoogste boomtoppen van de jungle leeft de Comorenvleerhond (Pteropus livingstonii). Met hun enorme spanwijdte zijn ze erg imposant, maar wees niet bang. Deze ‘reuzen’ eten met name vruchten en bladeren en gaan mensen liever uit de weg.

Kenmerken

  • Gewicht: 550 tot 600 gram
  • Lengte: 34 cm (spanwijdte: tot 165 cm)
  • Leeftijd: 10 tot 30 jaar

Leefwijze

  • Gebied: Tropisch regenwoud
  • Leefstijl: Kolonies
  • Voeding: Fruiteter

Status

  • IUCN status: Bedreigd
  • EEP

Uiterlijk

De Comorenvleerhond is de grootste vleerhondensoort van de West-Indische Oceaan. Hun kop lijkt op die van een vos, met intense oranje ogen. Hun vacht is zwart, met soms goudkleurige haren op hun rug, stuit en flanken.

Leefomgeving

De Comorenvleerhond komt alleen voor op de Comoren, en dan specifiek op de eilanden Anjouan en Mohéli. Hier leven ze voornamelijk in grote, inheemse bomen. Deze voorzien de vleerhonden van een schuilplaats en voedsel.

Voeding

Hun voeding bestaat met name uit vruchten, bloemen en bladeren. Daarnaast worden er ook dierlijke eiwitten in de vorm van insecten gegeten. Ze zijn erg kieskeurig en bepalen met hun reukvermogen of een vrucht van de juiste soort en rijp genoeg is.

Voortplanting

Eén keer per jaar wordt er, na een draagtijd van 153 dagen, een jong geboren. De eerste weken klampt het jong zich vast aan zijn moeder. Daarna worden de jongen ’s nachts achtergelaten in een kraamkolonie, zodat de moeders alleen op zoek kunnen naar voedsel. Het jong wordt 4 tot 6 maanden gezoogd en is daarna zelfstandig. Op de leeftijd van 3 tot 4 jaar zijn de vrouwelijke dieren geslachtsrijp. De mannetjes beginnen al op de leeftijd van 6 maanden hun territorium te claimen.

Gedrag

Vleerhonden zijn vooral nachtactief. Overdag rusten ze veel en spreiden ze hun vleugels om op te warmen in de zon. ’s Nachts trekken ze er met z’n allen op uit om te eten. Tegen de schemering keren ze terug. Opvallend: om hun vleugels af te koelen na het vliegen, plassen vleerhonden over hun eigen vleugels heen.

Status

De populatie Comorenvleerhonden wordt nu op minder dan 1.500 dieren geschat. Door de kap van de bossen waar ze van nature voorkomen, blijft er minder leefgebied voor deze dieren over. De bossen worden gekapt om ruimte te maken voor landbouw en de handel in hardhout. Ook zijn er veel tropische stormen die hun leefgebied verwoesten. Dankzij het EEP (soortbehoudsprogramma) blijft er een gezonde reservepopulatie binnen dierenparken bestaan.

Bijzonderheden

Comorenvleerhonden zijn sociaal en leven in grote kolonies. Deze kolonies bestaan vaak uit 50 tot 150 dieren, maar er zijn ook groepen van wel 300 dieren bekend. Binnen de kolonies leven verschillende harems van een mannetje met maximaal 8 vrouwtjes.